Untold Story

May katanungan ako, sakali bang may masamang mangyari, saan ka papanig? Sa mga taong un among nakasama na may malaki kang utang na loob? o don sa taong bago lang dumating pero naging comportable ka? Isa yan sa dilemma na nagpagulo sa isip ko at disesyong pinagsisihan ko.

Image

UNTOLD STORY

The Criminals, yan ang tawag ko saamin we’re like partners in crime. They really make me feel better lagi nalang nila akong tinutulongan kahit na sa point na parang alam mong out of the box na ang mangyayari. They never made me feel upset. On the other side, is new friend ko, we use to call each other na lovebabe dahil sa estoryang “She’s dating with a gangster”. She really makes me feel important, haha assuming! Mabait lang siguro siya kaya ganon, lagi siyang nanjan para kausapin at at makinig sa drama ng buhay ko. Kahit alam kong minsan nagsasawa na siya. it was like “What?” **Shocked** when she told me that I was like a sister to her. No one have tried to tell me that because I was only friend to the eyes of everyone, or siguro nahihiya lang silang sabihin, or siguro she’s just trying to make me feel better.

Isang araw nagkita kami secretly. I never expect that I could talk to her like that. And my face is so nakakatawa na siguro kasi she keeps on laughing at me. After that day mas naging comportable ako sakanya I feel the affection that she give me that no one else has ever did. I keep on ignoring things because I was just thinking na siguro ganito na siya sa lahat. Hindi lang ako nasanay kasi hindi naman ganito ang mga friends ko. I’m a mean girl, lagi kong sinasabi lahat ng nararamdaman ko without knowing na I transcend to the limit na pala kaya nasasaktan ko na siguro siya. Napakamanhid ko di ko nanarealize yun kasi other say na kapag true friend ka sinasabi mong totoo sa kaibigan mo kahit na masakit basta alam mo na para sa ikabubuti niya. All I want is to protect herpero nasasakal na siya she keeps on saying na matanda ako sayo at nasurvive ko yun at marami akong napag daanan kaisa sayo. Pero for me your age doesn’t defy your experience. Oo, I’m youner than her but I experience things that she didn’t, I encounter kinds of people na hindi niya nasubukang makasalamuha. We grow up in different environment I think my experience and knowledge is wide that she does. Yung feeling na alam mo kung saan patungo ung situation niya tapos gusto mong sagipin siya doon. Until know, I keep on asking myself na naging mabuti na ba ako sakanya. Or I’m so harsh lang siguro o wala sa lugar?

One day, ito na nga dumating na yung dilemma sa buhay ko. I keep on weighting things para piliin ko siya pero masmabigat parin ang utang na loob ko sa THE CRIMINALS. Paano na si lovebabe umabot sa point na di ko na alm ang gagawin ko. Kaya sumabay nalang ako sa flow. Nilason nila ang utak ko sa mga bagay na ginawa nila para saakin, I never thought na may kapalit pala lahat ng mabuting ginawa nila. I told myself na gagawin ko to para maging masaya siya. Nagdecisyon ako na hindi ko man lang alam ang magiging resulta ng lahat. Ang tangng laman n utak ko ay ang utang na loob at ang happiness ng kaibigan ko. Nasasaktan kasi ako sa tuwing nasasaktan siya, kaya ko ginawa yun.  Gumawa ako ng bagay na labag sa kalooban ko, kung ikaw ang nasalugar ko? Anong pipiliin mo? Lumipas ang mga araw at naging successful na ang lahat at nakita kong naging masaya na ulit siya. Oo nabayaran ko na ang utang na loob kong iyon at masaya na si lovebabe pero sakabila ng lahat. Walang may alam na walang lumipas na araw na hindi ako nasasaktan at umiyak. Gust kong baguhin at itama pero di ko alam kung papaano. It’s killing me softly kaya sinabihan ko silang itigil na nila ang lahat. Pero binalaan nila ako at they bombarded me with threats, wala akong mapagsabihan dahil at the very first place kasalanan ako dahil pumayag ako kaya I stay quite.  Para akong messeger, sinasabi ko lahat ng kasinungalingan gusto nilang ipa abot. Simula ng araw na pumayag ako, hindi na naging masaya ang buhay ko. Parang araw araw madilim ang buhay ko at paralyze.

Dumating na nga ang araw na kinakatakutan ko, nalaman na niya na tinraidor ko siya. Parang nahulog ang langit saakin. Di ko alam ang gagawin ko, THE CRIMINALS accuse me, pinagalitan nila ako at tinakot. Sa araw na iyon hinihiling ko n asana mag laho nalang ako. Okay lang na may gawin sila saakin, pero ang masilayan na nasasaktan ang taong importante sayo, para akong dinulurog ng pino. Sa kabila ng ginawa ko. Pinagtanggul niya parin ako sakanila. Sinabihan niya sila na tigilan na nila ako. Why am I so sh*t. sana siya nalang pinili ko, kinakausap parin niya ako after nun. Pero alam kong iba na ako sakanya, hindi na akong lovebabe at pinagkakatiwalaan niya. I decided to give her 1 month to be free, para makapag isip isip. Pero I asked her to go back after 1 month. She’s not sure about going back after, pero I still set her free. Siguro sa mga araw na hindi ako nagpaparamdam siguro masaya na siya siguro she’s thinking na masaya na ako at wala nang paki-alam. Pero hindi niya alam na I’m still down trying to be strong. Kasi everytime na naiisip ko siya ay napapaiyak ako at nagsisisi. Sabi ng clasmates ko nag-iba na raw ako at parang sira-ulo. Tatawa nalang bigla at maya-maya hindi na nagsasalita. Hindi sila nasanay dahil lagging ako ang makulit dati. Wala ee, pinipilit ko nalang tumawa para sa sarili ko.

July 1, afternoon.bigla kong naalala na ngayon pala siya dapat babalik, naisip ko na siguro ayaw na niya saakin. Siguro hindi nay un babalik. Sinoba naman ako sa buhay niya para balikan pa, pagkatapos ng ginawa ko? IMPOSIBLE! Kaya hindi na ako nagload para itxt siya. Pagdating ko sa bahay sinabi ko sa sarili ko na if mag text siya I swear to god na magtitino na ako at di na ako papaya na masaktan pa siya. **BEEP**  1Msg. binuksan ko tapos new number, “HI” lang ang laman sinabi ko sa sarili ko na sinuba naman itong nag text tumayming pa na may inaasahan ako. Kaya, pinabayaan ko. Pagtalikod ko, bigla kong naisip na “TANGA! KINALIMUTAN MO BANG DENELET MO NUMBER NIYA?” at dali dali akong nag load at tinanung ko sa pinsan ko kung siya ba talaga yun. At finally siya nga talaga un. And it was like na yung aluluwa ko’y tumatalon sa tuwa so I replied her. Ano sa tingin mo ung next? Happy Ending o sad?

Nag-usap kami that we promise to start all over again. Nag-bago na rin ata siya. Nag-uusap kami pero hindi na tulad ng dati. Lagi niya akong sinasagot ng “basta”, “ewan”, “secret”, “akin nalang yun” o “wala”. Pinipilit ko siyang intindihin kahit nasasaktan ako, pinipigilan ko ang sarili ko na maging pranka kasi natatakot ako na mawala ulit siya. Natatakot ako na masaktan ko nanaman siya at magalit, pero minsan di ko na mapigilan. Everyday is getting worse, and everyday feels like killing my self softly. I do everything she want me to do, and give her presents para maging happy siya. Pero it’s like it’s not enough. I even call her juring her birthday at kinantahan ko, para akong tanga! Nagbigay pa ako ng birthday messagepero wala siyang response sa ginawa ko.  Kulang nalang magpaka-alila ako, tatanggapin ko mapaniwala ko lang siya na sincere ako at nasisisi sa ginawa ko. Kahit dinudurog ako okay lang kasi ang iniisip ko na kahit masaktan ako, mapagbayaran ko lang ang sakit na naramdaman niya noon. Okay lang magmukha akong tanga para saknya. Araw-araw lage nalang, “Sana maamnesia nalang ako at wag nang maalala ang lahat”, “Sana hindi na ako magising pa”, “Sana mawala nalang ako”, “Sana pwedi kong baguhin ang nakaraan”, “Sana di na ako nabuhay”, lahat nalang ng san naisip ko na dahil sa sakit at takot na nararamdaman ko. I always find ways to understand her kahit minsan alam kong hindi na tama. I always think of positive reason para hindi ako magalit sakanya. Dumating na kami sa level na worst hindi na worse. Pinrakahan niya ako ng todo at sinabihan niya ako ng masasakit na salita. Kahit kalian daw hindi ako naging kaibigan sakanya, naiinis siya pag nakikita ako. Nung magkita kami gusto niya na daw akong tanungin at prankahin pero pinigilan niya ang sarili niya. Kapag nag-uusap kami naiisip niyang ito nanaman yung taong nag traydor saakin. Pinipilit nalang daw niya akong kausapin dahil naaawa siya saakin. Hindi daw ako importante saakin, at wala akong lugar sa buhay niya. Ayaw niya saakin! Hindi siya comportable saakin at sawang sawa na siya sa kadramhan ng buhay ko na masyadong O.A. binibigyan ko daw siya g problema, pinapasa ko daw ung problema ko sakanya. At OA daw ako. Para akong sinasampal, nag sorry ako at nagpakumbaba at tinanggap ko na mali ako pero walang nangyari. Dahil masaya na raw siya nung mawala ako, kaya ayon iniwan nanaman niya ako at niblock pa niya ako dahil ayaw na niyang marinig ang mga paliwanag ko, pati kasinungalingan ko. Dahil hindi na raw siya maniniwa saakin. This time hindi na nahati ang mundo ko o nahulog ang langit kundi wasak na ang mundo ko. Wala na!

Noon, nagagawa ko pang tumawa ngayo’y hindi na. I always find myself staring blockly at umiiyak, lage nalang dumadaan sa isipan ko ang mga sinabi niya at mga thought na wala na siya. Wala na akong kaibigan. One day, I found a courage to bring her back pero lage akong itsapuwera SEENZONE or DEDMA dahil iniiwasan niya ako. There are times na gusto ko nang mag give up pero there are also points na nagbibigay ng courage para mag go on. Anong gagawin mo kung may sign na sinasabing wag kang susuko. Titigil ka ba o hindi. Isang araw, nag message ako sakanya at I’m already expecting SEENZONE. Sinabi ko na “God give me sign na dapat ba akong mag give up o hindi” kapag mag reply siya it means gusto niya akong mag patuloy at pag seenzone give up na talaga ako. Binabasa ko ang dati naming convo at biglang *scroll down for message* nabigla kasi ako na I wasn’t expecting na magrerepy siya. Nagusap kami, pero we end up na badmood again. pero masaya ako kasi natanggap ko ang sign ni god at nakapag-usap ako. Another is barangay election. Na cancel ata ang election sa province nila.. nadadaanan ang bahay ng tita ko papunta sa province nila so sinabi ko, mag reply lang siya o makita ko ibigsabihin may pag-asa pa. hindi na ako nag expect dahil nacancel ang election nila, pero pag lingon ko nakita ko siya.

Isang araw, binalikan ko lahat pati ung dati naming convo. While reading it, I was already kasi ang tanga tanga ko pala.. ang manhid ko at ang sama kong tao. I used to tell her na ako lang parati ang nag eefort para maayos kami, ako nalang lage ang may pakialam tapos siya wala. When I read it, narealize ko na bulag pala ako sa lahat. Hindi ko nakita ang effort naginagawa  niya arati para maging okay kami. I don’t know na I’m so bossy pala. Pero may only intension is to make her realize everything and to protect her. hindi ko mapatawad ang sarili ko at hanggang ngayon, hindi parin ako sumusuko. God give me the courage and strength to go on.

 

Author: Anonymous

Credits: NMU.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s